ببرد و ز دریا گذر کرد زود

سرندیب شد زین شکن پرخروش

ز شیون به هر بر زنی خاست جوش

ز خویشانش پور بهو هر که بود

ز هر سو چو بر وی جهان تنگ شد

به زنهار نزد شه زنگ شد

دو میزر بود جامه زنگیان