ز هر سو چو بر وی جهان تنگ شد

ز شیون به هر بر زنی خاست جوش

ز خویشانش پور بهو هر که بود

ببرد و ز دریا گذر کرد زود

به زنهار نزد شه زنگ شد

دو میزر بود جامه زنگیان

یکی گرد گوش و دگر بر میان