به کوه دهو بر گرفتند راه

بر اسپ سیه سبز میدان گرفت

بدیدند مه بر رخ پهلوان

وز آنجای دلشاد و روشن روان

چه کوهی بلندیش بر چرخ ماه

که گویند آدم چو فرمان بهشت

بر آن کوه برز اوفتاد از بهشت