پرستنده پیر آفرین بر گرفت

که ای راست دل کوژ پشت کهن

برینگونه آن کوه خرم ز چیست

براو نشان کف پای کیست

چنین گفت کایدر بسست از شگفت

هم از گونه گون گوهر آبدار

هم از عود و کافور و هم میوه دار