بسی بیشه پیوسته بینی بهم

اگر چند دارندشان جفت ناز

چو نبوند بسته ، گریزند باز

همانجا ز کافور و عود و بقم

جزیری همانجاست نزد کله

که کشتی بدو دیر یابد خله

همه پر درختان با بار و برگ