که گیتی همو آفرید از نخست

بهانه چه افتاد تا کرده شد

سپهر و ستاره بر آورده شد

چنین گفت این آن شناسد درست

ولیک از پدر یاد دارم سخن

که گفت این جهان گوهری بد زبن

که یزدان چنان گوهر ناب کرد