ولیک از پدر یاد دارم سخن

سپهر و ستاره بر آورده شد

چنین گفت این آن شناسد درست

که گیتی همو آفرید از نخست

که گفت این جهان گوهری بد زبن

که یزدان چنان گوهر ناب کرد

گدازیدش از تف و جوشاب کرد