گدازیدش از تف و جوشاب کرد

ولیک از پدر یاد دارم سخن

که گفت این جهان گوهری بد زبن

که یزدان چنان گوهر ناب کرد

ز جوش و تفش باد و آتش فراشت

ز عکسش که بر زد ستاره نگاشت

ز موجش همه کوهها کرد و غار