همان آینه مرد دانا شناس

برد هر کسی باز با او بود

نه سیر آید از گنج دانش کسی

نه کم گردد ار زو ببخشد بسی

که دارد به دانش ز یزدان سپاس

روان تنش زاندرون و برون

ببیند بداند دو گیتی که چون