نژندیش بهره به هر دوسرای

کسی نیست بدبخت وکم بوده تر

ز درویش نادان دل خیره سر

که نه چیز دارد نه دانش نه رای

مرا دانش این بد که گفتم نخست

ازین به روا باشد ار نزد تست

به فرهنگی ار ره تو دانی بسی