که آن آب مستی نمودی چو می

هم از میوه هایی که خیزد خزان

کز ایرانیان کس نبد دیده آن

یکی بیشه دیدند گند آب و نی

ازو هر که خوردی فتادی خموش

زمانی بدی و آمدی باز هوش

کبابه به هر جای بسیار بود