زمانی بدی و آمدی باز هوش

یکی بیشه دیدند گند آب و نی

که آن آب مستی نمودی چو می

ازو هر که خوردی فتادی خموش

کبابه به هر جای بسیار بود

که هریک مه از نار بر بار بود

گیا بد که چون سوی او مرد دست