که هریک مه از نار بر بار بود

ازو هر که خوردی فتادی خموش

زمانی بدی و آمدی باز هوش

کبابه به هر جای بسیار بود

گیا بد که چون سوی او مرد دست

کشیدی، شدی خفته بر خاک پست

جو زو مرد کف باز برداشتی