سپید آمدی سنگ اوسال و ماه

بدان تنگ سوراخ رفتی فرود

ازو هرچه گشتی چکان بی درنگ

شدی بر زمین ژاله کردار سنگ

جز اندر زمستان که بودی سیاه

نه کس دید کان آب راه ره کجاست

نه سیر آمد از خوردنش هر که خواست