زمینش ز بس بیشه زعفران

پر از کان سیم و ، پر آب و درخت

بدو در گیا داروی گونه گون

گل و میوه از صد هزاران فزون

چو دیبای زرد از کران تا کران

ز بس گل که هر جای خودروی بود

گلش خوردنی پاک و خشبوی بود