درختان بد از میوه دیگر به بار

فشاندی ز مژگان چو گرینده آب

چنین اشک تا شب همی تاختی

گه ش شب به یک بار بگداختی

که هر سال بار آوریدی دو بار

شگفتی بدینسان بی اندازه بود

اگر میوه گر نوگل تازه بود