که این چشمه دارد شگفتی نهفت

در آن گلستان چشمه ای روشن آب

خوش آبی به بویندگی چون گلاب

به گرد سپهدار مهراج گفت

بفرمود تا چادری پیش اوی

ببردند پر ز آن گل مشکبوی

کشیدند از افراز آن چشمه باز