برآنسان که باد آمدش پیش باز

فروهشته پر بانگ داران نوان

ز سوراخ چون نای منقار اوی

فتاده در آن بانگ بسیار اوی

همی زد نواها به هر گونه ساز

فزونتر ز سوراخ پنجاه بود

که از وی دمش را برون راه بود