تو تگفتی دو صد بربط و چنگ و نای

که از وی دمش را برون راه بود

به هم صد هزارش خروش از دهن

همی خاست هر یک به دیگر شکن

به یک ره شدستند دستان سرای

فراوان کس از خوشی آن خروش

فتادند و زیشان رمان گشت هوش