یکی جانور مه ز پیلان به زور

بدو گفت ملاح مفزای کار

که ایدر بود کرگدن بی شمار

به بالای گاوی پر از خشم و شور

سرو دارد از باز مردی فزون

سرش چون سنان تن چوز آهن ستون

به زخم سرو که درآرد ز پای