سرو دارد از باز مردی فزون

که ایدر بود کرگدن بی شمار

به بالای گاوی پر از خشم و شور

یکی جانور مه ز پیلان به زور

سرش چون سنان تن چوز آهن ستون

به زخم سرو که درآرد ز پای

زند پیل را بر رباید ز جای