همان دیو مردم فزون از شمار

رسیدند نزدیک کوهی بلند

که بود از بلندش بر مه گزند

بسی کان گوهر بدان کوهسار

گروهی سیه چهر و بالا دراز

به دندان پیشین چو آن گراز

نه بر کوهشان مرغ را راه بود