گروهی سیه چهر و بالا دراز

که بود از بلندش بر مه گزند

بسی کان گوهر بدان کوهسار

همان دیو مردم فزون از شمار

به دندان پیشین چو آن گراز

نه بر کوهشان مرغ را راه بود

نه نیز از زبانشان کس آگاه بود