که گر مرغ جستی برو جای پای

یکی گرد کوه از سپیدی چو برف

همه که چنان روشن و ساده بود

که یک میل ازو تابش افتاده بود

خزیدیش پای و نبودیش جای

برش آبگیری کزو جز بخار

شناور نکردی به روزی گذار