یکی گرد کوه از سپیدی چو برف

گریزنده یک پای از آنسان شتافت

که اسپ دوان گردش اندر نیافت

دگر دید بر مرز دریای ژرف

همه که چنان روشن و ساده بود

که یک میل ازو تابش افتاده بود

که گر مرغ جستی برو جای پای