چنان کوبش گرز و کوبال بود

رخ خور بخارید نیزه به خار

ز خون آب در جوی چون باده گشت

به که کهربا لعل و بیجاده گشت

که دام و دد از بانگ بی هال بود

شده عمرها کوته و کین دراز

دم اژدهای فلک مانده باز