ز جان سیر گردان و وز جنگ نه

درو چو شهاب روان تیر و خشت

زمانه بر الماس مرجان نشان

به مرجان در از بردن جان نشان

روان راهش و چهره را رنگ نه

ز چرح اختر از بیم بگریخته

شب از روز دست اندر آویخته