شب از روز دست اندر آویخته

ز جان سیر گردان و وز جنگ نه

روان راهش و چهره را رنگ نه

ز چرح اختر از بیم بگریخته

پری بی هش از بانگ و دیوانه دیو

زمین پر ز آوای و که با غریو

به زنهار دهر و به افغان سپهر