سپهدار بر کرد شولک ز جای

زمین پر ز آوای و که با غریو

به زنهار دهر و به افغان سپهر

به اندرز ماه و به فریاد مهر

کشیده به کین تیغ کشور گشای

ز هر سو که ناورد و پیکار کرد

که و دشت گفتی به پرگار کرد