نگردد ز بن کم بر و برگ و بر

نخست این بد از هر درختی که رست

همه ساله این میوه باشد بروی

چو شکر به طعم و چو عنبر به بوی

چو کم شد ، یکی باز روید دگر

ور از یک زمانش ببویی فزون

ز خوشی ز بینی گشایدت خون