ندانست یک روز عمرش فزود

بدین بیکران گوهر پر بها

هم از چنگ مرگش نیامد رها

به چندین گهرها و زرش که بود

مدان به ز دانش یکی خواسته

که ناید هم از دهش کاسته

روان را بود مایه زندگی