روان را بود مایه زندگی

ندانست یک روز عمرش فزود

مدان به ز دانش یکی خواسته

که ناید هم از دهش کاسته

رساند به آزادی از بندگی

بدین جایت از بد نگهبان بود

چو زایدر شدی توشه جان بود