دد و مرغ و نخچیر چندین هزار

که روزی نبشته نگردد فزون

از آن بخش کایزد بکردست پیش

نه کم گردد از رنج روزی، نه بیش

نگه کن که چون روز گشت آشکار

شوند از برون گرسنه با نیاز

چو شب شد همه سیر گردند باز