نگه کن که چون روز گشت آشکار

از آن بخش کایزد بکردست پیش

نه کم گردد از رنج روزی، نه بیش

دد و مرغ و نخچیر چندین هزار

شوند از برون گرسنه با نیاز

چو شب شد همه سیر گردند باز

نه مر طمع را هستشان پیشه ای