گروهی شمن گرد او انجمن

نه زیرش ستون و نه زافزار بند

بسی پیکر مردم ومرغ و باز

ز گردش میان هوا پر باز

سیه شان تن و دل سیه تر ز تن

گرفته همه لکهن و بسته روی

که و مه زنخ ساده کرده ز موی