گرفته همه لکهن و بسته روی

ز گردش میان هوا پر باز

گروهی شمن گرد او انجمن

سیه شان تن و دل سیه تر ز تن

که و مه زنخ ساده کرده ز موی

چنان بد مر آن بی رهان را گمان

که هست او خدای آمده ز آسمان