پرآتش یکی طشت رخشان ز زر

برستی ز بیماری و ترس و بیم

هر آن کز پی مزد آن هندوان

فدا کردی از پیش آن بت روان

ز خیره سری بر نهادی به سر

زدی پیش او زانوان بر زمین

همی خواندی از دل به مهرآفرین