همی خواندی از دل به مهرآفرین

پرآتش یکی طشت رخشان ز زر

ز خیره سری بر نهادی به سر

زدی پیش او زانوان بر زمین

چنین تاش دو دیده بگداختی

ز مژگان به رخسار بر تاختی

به شهری دگر، با سپه برگذشت