چنین تاش دو دیده بگداختی

ز خیره سری بر نهادی به سر

زدی پیش او زانوان بر زمین

همی خواندی از دل به مهرآفرین

ز مژگان به رخسار بر تاختی

به شهری دگر، با سپه برگذشت

به ره گنبدی دید بر پهن دشت