کفش سوختی گر بدی آهمند

ببردی چو تفسیده اخگر ز تاب

یکی برگ تر زآن درخت ببر

نهادی ابر دست و سندان ز بر

و گر راست بودی،نکردی گزند

ز پیروزه و نعل رویین دگر

نبد چیزی آن جا بهاگیرتر