یل پهلوان چون شنید این ز خشم

به ده مر برادرم را کشته ای

شبانی که او بر رمه شد سترگ

کشد گوسپندان چه او و چه گرگ

گره زد بر ابروی و برتافت چشم

چنین گفت کای پشت سخت تو کوز

کسی از شما زنده ماندست نوز