سر از تن بینداختش بیست گام

چنین گفت کای پشت سخت تو کوز

کسی از شما زنده ماندست نوز

مه چرخ کین برکشید از نیام

به چرخ و مه و مهر سوگند خورد

کزین پس فرستم بهر جای مرد

کشم هر چه زین تخمه آرم به دست