نیارد ژیان شیر از آن آب خورد

برهنه همی بر زنی با پلنگ

به دریا کنی آشنا با نهنگ

بر آن چشمه کاسپ من افشاند گرد

چو گیرد تگ باد و ابر ابرشم

سزد گر شود ماه ترکش کشم

شب و روز ار آرند با من ستیز