چو گیرد تگ باد و ابر ابرشم

به دریا کنی آشنا با نهنگ

بر آن چشمه کاسپ من افشاند گرد

نیارد ژیان شیر از آن آب خورد

سزد گر شود ماه ترکش کشم

شب و روز ار آرند با من ستیز

به خنجر کنم هر دو را ریز ریز