گمانی نبردش دل راهجوی

که اری یکی چون خود اندر جهان

به فرزند خرم بود روزگار

هم از وی شود تلخی مرگ خوار

که آن از برادرش باشد به زوی

درفش نو و کوس و پرده سرای

کلاه و گهر، تیغ و مهر و قبای