درفش نو و کوس و پرده سرای

هم از وی شود تلخی مرگ خوار

گمانی نبردش دل راهجوی

که آن از برادرش باشد به زوی

کلاه و گهر، تیغ و مهر و قبای

سزاوار او هر چه بد سر به سر

همه داد و کردش گسی زی پدر