ز بی شرم زن تیره گردد روان

ازین پس مرا رفت باید همی

دهد کاهلی مرد را دل نژند

در دانش و روزی ارد به بند

هم از بی خرد پیر و کاهل جوان

ترا چون نباشد غم کار خویش

غم تو ندارد کسی از تو بیش