غم تو ندارد کسی از تو بیش

ز بی شرم زن تیره گردد روان

هم از بی خرد پیر و کاهل جوان

ترا چون نباشد غم کار خویش

سفر نیست آهو، که والاگهر

چو بیند جهان بیش گیرد هنر

ز هر گونه بیند شگفتی بسی