چو بیند جهان بیش گیرد هنر

ترا چون نباشد غم کار خویش

غم تو ندارد کسی از تو بیش

سفر نیست آهو، که والاگهر

ز هر گونه بیند شگفتی بسی

گرد گونه گون دانش از هر کسی

خزان و زمستان، تموز و بهار