که تنها بسی به که با یار بد

چوبینی خورش های خوش گردخویش

بیندیش تلخی دارو ز پیش

مشو یار بدخواه و همکار بد

نباید که بد پیشه باشدت دوست

که هرکس چنانت شمارد که اوست

مخور باده چندان کت اید گزند